پنجم : آن است كه متذكر به حقيقت حال شد بعد از تجاوز از نصف قبل از شروع به قرائت آيه سجده . ششم : آن است كه متذكر شد در اثناى قرائت آيه سجده لكن قبل از فراغ از آيه ، در اين دو صورت نيز ظاهر اين است كه عدول از اين سوره به سورهء ديگر لازم و نماز بعد از عدول صحيح و سجده در صورت اخيره لازم نبوده باشد ، اگر چه بعد از فراغ از نماز باشد . أمر چهارم : از امور مذكوره آن است كه چنانچه قرائت آيه سجده در نماز واجبى جايز نيست همچنين استماع يعنى گوش دادن آيه سجده نيز در نماز واجبى جايز نيست بلكه موجب بطلان نماز است ، لكن مصرح به در كلام جماعتى از فقهاء لزوم ايماء است به جهت سجود در اثناى نماز ، و لزوم سجود است بعد از فراغ از نماز ، بنابر اين احتياط مقتضى اين است كه اتمام نماز به همين نحو نموده بعد از اتيان به سجود نماز را اعاده نمايد . و اما سماع آيه سجده يعنى شنيدن بىاختيار پس باكى در آن نيست . پنجم : آن است كه عدم جواز قرائت سورهء سجده چنانچه اشاره شد مختص به صلوات مفروضه است ، پس قرائت كل سورهء سجده يا نفس آيه سجده در صلوات مندوبه جايز است ، و لكن تأخير سجده تا فراغ از نماز نافله جايز نيست ، بلكه لازم است بعد از فراغ از آيه سجده اتيان به سجود نمايد مثل خارج نماز بعد از اتيان به سجده اتمام نافله نمايد ، بلى هرگاه آيه سجده در أواسط سوره بوده باشد ، مثل الم تنزيل و حم فصلت ، بعد از قيام از سجود اكتفاء به اتمام همان سوره نمايد . و اما هر گاه آيه سجده در آخر سوره بوده باشد مثل النجم و العلق ، در اين صورت مستحب اين است كه بعد از قيام اعادهء قرائت حمد نموده ، بعد از فراغ از